اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دستانم را محکم بگیر

کاش دستان سردم را به دستانت میسپردم

کاش برای راه رفتن فانوس به دست میگرفتیم

دلم نان تازه

دلم تخم مرغ محلی میخواهد

کاش تمام شب را من میگفتم و تو میشنیدی

کاش هر شب هوا سرد بود

دلم هوس یک لیوان هوای داغ خالص کرده است...

باد سرما را در گوشم زمزمه میکند


میلرزم،نمیتوانم چشمانم را بگشایم

بوی تلخ تنهایی در قلبم میپیچد

دستانم را دور بغضم حلقه میکنم و می فشارمش

سبک میشوم

صدای آخرین ناله اش به گوش میرسد

برمیگردم، به جسم بیجان دخترک لبخندی تلخ میزنم و به راهم ادامه میدهم

جوی اشکش راهم را تر کرده است...

انگار همیشه کنارم بودی

انگار انگشتانم نرمی دستانت را از برند

انگار تنم با آغوش گرمت مانوس است

انگار چشمانم راه طلایی نفس هایت را بارها پیموده است

هم لحظه ای ...

دلم برایت تنگ شده

خاک را با عشق نگاه میکنم و با احتیاط قدم بر میدارم

شاید روزی از اینجا گذشته باشی

هوا را با ولع میبویم

شاید عطر نفس هایت را حس کنم

یاد بازی های بچه گی می افتم

قلبم که تند میزند

به تو نزدیکترم

اینبار چشمانم را خواهم بست

دست دلم را خواهم گرفت

سلام صدفي شب تو هم خوش

شب خوش

in dg kiye

فریاد میزنم

دست در دست باران

با لباس رنگی و موهای فرفریم

میچرخیم و میخندیم

بر رنگین کمان آسمان سر میخورم

تکانی میخورم

لبخندی بزرگ برلبانم مینشیند

خیسی صورتم از بوسه ی باران خبر میدهد

ماه کوچکت شبیه توست

از دنیای رنگیت برایم بگو

خدایا چه بی اندازه خوشبختم


وقتی دریای روزهایم اندکی متلاطم شد

قایق های عزیزانم چه بی ادعا به سویم روانه شد

و آنگاه دست هایت را حس کردم.

شادی این روزهایم را

روی آسمان دلم می آویزم

و حضورت را جشن می گیرم

زندگی به فاصله ی نفسی مرگ را به سخره می گیرد


و لبخند به اندازه ی لبانم اندوه را

و من ناشیانه انگشتانم را بر پوست لحظات می کشم

و او با سخاوت حلاوتش را نثارم می کند

نفس هایم موسیقی حیات را بر تنم می نوازد

سکوت میان شعرهایم هم رخنه کرده