اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شب خوش

با تن پوشی از حریر آبی...

چشم‌های تو وسیع‌اند
مثل تا انتها ـ روز
تا انتها ـ دشت
چشم‌های تو خطوط مورب ندارند
مژه‌ها / پلک‌ها / اشک‌ها
ساده‌اند
و من
گرد یک نقطه‌ی ساده می‌گردم

باران

که می بارد

تو در راهی....

حال من خوب ست
و شب ها پر است از
ترانه هایی غمگین

آغوش آرام تو
قصه قشنگی بود
که هر شب خسته بی خواب
- باز-
می گفتمش
برای کودک درونم
که چطور یک شب سرد زمستان
در هُرم بازوانت
حل شدم

گفتی تو ستون زندگی منی ... به تو تکیه می کنم ...

ستون ات بودم ... پشتت بودم ... اما هیچ وقت روی ات را به من نکردی ...

من همیشه فقط پشتت بودم ...