می شود دوباره

موهایت را افشان کنی؟

زمان زیادی رویش زیاد شده است

کمر به زنده ماندن من بسته است بی انصاف

مردانگیم را می گذارم لب ظاقچه
گوشه دنج اتاق
دستانم پلی می شود میان من و پشتی های لم داده به دیوار
سرم را به روی پل رها می کنم
پل که بیهوده نباید باشد
برایش رودخانه ای از اشک رها می کنم...

حسرت دستان تو اخر مرا در گور کرد

خدا نکنه دوست مهربان .....

کجا صدفی؟

تو بیشتر بانو.......

سیاه پوش زمستانم



با پرستو ها می روم



شاید بهاری نباشد که بر گردم...