اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

فنجان، زندان چای است

تن، زندان من.

چای را من سر می کشم

من را خاطرات تو.

باد می پیچد


لای روسری ات ........

دنیا خراب می شود و مست..

وقتی.....

گلبرگ های صورتی شمعدانی

جانمازت را بوسیدند...

خودکار

نام تو را

بر پیکر غمبار این کاغذ کاهی

بی هیچ وقفه ای

تکرار می کند

چه هم زمانی ای با پستم داشت . . .

آهسته مي نشينم
زل مي زنم به خيابان خاطره

از كوچ آمده اي و
از كوچه مي روي
يعني
آنكه براي ديدنش
همه پنجره ها را صبركردم
تو نبودي؟!

حتي يك بار


نگفتي: دوستت دارم

فكر كن!

كنكور بدهي اما

نتيجه اش اعلام نشود!

من به تنهایی خو گرفته ام

در شوره زار خویش

اشک ها را بگو ببار

وقتی که چشم خیس

دیگر تورا ندید

سلام دنیا جونی خوبم گلم تو چطوری ؟

دلهره موج می زند میان نگاهم