اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

از پیاز چشمهایم

نرگس می روید.

اهل درد با صبر به درمان می رسند ، عجله نکن

صبح، یخ بسته..

زیر چشمان خداوند،

در صحنه ای، زیر نوری ابدی،

خانه ای خواهیم ساخت

در سرزمینی

به وسعت دلتنگی.

تو بیا

بر این چهره ی خفته روی خاک

کمی برگ بریز.



فردا

یک سنجاب

زیر همین برگها بلوط پنهان می کند

و من

امین جنگل

خواهم شد.

چون آن کشتی،که رو به پنجره ی چشمهایت غرق می شود.

هیچ سنگفرشی

کفشهای سیاهم را تشییع نکرد

امسال

شکوفه های ریز انار هم

چنگی به دل نمی زنند.



تا ابتدای تابستان صبر می کنم

اگر نیامدی

این تاک دلمرده

ته مانده ی میراث قومم را

نذر

آب شریف انگور

خواهم کرد.

باور کن

یک بسته شمع

تا صبح ...



آهای!

من سقوط می کنم روزی

به آسمان.

چشم وا کرده،

مرده بودم