اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ﺗﻨﻬﺎیےﺍﺯ ﺗﻮ ﺁﺩمے مے ﺳﺎﺯﻩ ...

ﮐﻪ ﺩﯾﮕﻪ ﺷﺒﯿﻪ ِ ﺁﺩﻡ ﻧﯿﺴﺖ!

مے ﺩﻭنے ﭼﯿﻪ ؟!

ﻋﺠﯿﺐ ﺩﻟﺘـَﻨـﮕﻢ ...

ﻭﺍﺳﻪ ﻭﻗﺘﺎیے ﮐﻪ ﻋﺠﯿﺐ ﺩﻟﺘـَﻨﮕﻢ مےﺷﺪے ...!

مَــرد میـــخواهد
.
.
.
.

.

.

.


خـــــاطره ها را بــــدون اشــــک


مــُــرور کـــردن

خــــدایا خیــــــــــــــــلی خســـــتم . . .

دو باره دلم هواتو کرده....

زمان گذشت. . .

بدون توجه به چیزهای کوچکی که کم هم نبودند

چیزهای کوچکی

که حداقل میتوانستندتحمل کردن زندگی را

آسان ترکنند

گاهی فرصت نبود

گاهی حوصله

ومن خیلی دیراین رافهمیدم

خیلی دیر

هرچند که شایدهنوز هم

پشت این همه سیاهی

کسی چیزی پیداشود که نام مرااز یاد نبرده باشد

عاشق که می شوی

در هنگـامـه ی اشتیاق و التهاب و بیقراری

دیــدار " یــار "

سـرخ و زرد و گلگونـت می کند ؛

درست ، همانند رنگهای پاییـز

.
.
.

تــردید مکـن نازنین !

اکنون کجايی ای خود ديگر من؟

ايا در اين سکوت شب بيداری؟

بگذار نسيم پاک

تپش و مهربانی جاودانه ی قلبم را به تو برساند.

کجايی ای ستاره زيبای من؟

تيرگی زندگی مرا در اغوش کشيده

و اندوه بر من چيره گشته است.

لبخندی در فضا بزن؛ که خواهد رسيد و مرا جانی دوباره خواهد داد!

از انفاس خود عطری در فضا بپراکن که حمايتم خواهد کرد!

کجايی ای محبوب من؟

اه ؛ چه بزرگ است عشق!

و چه بی مقدارم من!

میدانم در آن سوی خیال من کسی است که برای او مینویسم...

کجای این شب غریبم و کجای این کرانه ی کبود


کجای این شبی که از غزل چراغ ماه قسمتش نبود


کجای این همیشه ابریم که آسمان نشان نمی دهد


به گریه میرسم

بعد تو من از همه دنیا بریدم

باورم کن من به بدجایی رسیدم

لحظه لحظه زندگیمون با عذابه

باورم کن حال من خیلی خرابه

اگه این زندگی باشه من از مردن حراسم نیست

یه حسی دارم این روزا شاید مردم حواسم نیست

اگه این زندگی باشه اگه این سهمم از دنیاس من از مردن حراسم نیست

یه حسی دارم این روزا که گاهی با خودم میگم شاید مردم حواسم نیست