اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هميشه عشق دليل خوبي براي رفتن بوده است
مخصوصا اگر پاي شاعري تنها در ميان باشد

اعتماد هاي مرده
رودخانه هايي خشكند
به تن كشيده ي آفتابي شان
فراموشي داغي تابيده
و آب در اوج آوازش از هوش رفته است

جهان در این توطئه همدست من است
زیرا من عاشقم

من....

اهان

مرگ‌هاي دراماتيك و به‌ويژه آن‌هايي كه با بار تراژيك بيشتري همراه‌اند، همواره تأثيرگذارند و بخش مهمي از توجه و احساسات جمعي را به سوي فرد درگذشته جلب مي‌كنند. جامعهْ نام و جزئيات مرگ و زندگيِ اين افراد را تا مدت‌ها و گاه براي هميشه در ناخودآگاه خويش ثبت و ضبط مي‌كند و پيوسته در بزن‌گاه‌هاي مختلف، نام آن‌ها را بر زبان مي‌آورد. عسل بديعي تا پيش از مرگش اگرچه در حافظه جمعي سينمادوستان و بينندگان تلويزيوني ايراني بازيگري به نظر مي‌رسيد كه فقط در ايفاي يكي دو نقشْ خوب و موفق ظاهر شده بود، ولي اين دومين مرگ و فقدان تلخ يكي از ياران و همراهان سينماي ايران در سال جديد (پس از فقدان دكتر هوشنگ كاووسي) در انداز‌ه‌هايي بيش از دو فيلم برترِ كارنامه عسل بديعي (بودن يا نبودن و شيرين) براي او و جامعه بازيگري و سينمايي در ايران، عزت و آبرو خريد و البته نام نيكي هم از خود اين هنرمند بر جاي گذاشت...

مي‌ترسم

مي‌ترسم

وَ باز مي‌ترسم!

از پنجره‌ي بسته؛

بيش از حنجره‌ي يخ‌بسته...

.این بازی ها واقعی نیست

ما تنها از ترس مرگ

دور هم جمع شده ایم

...بر طبل ها میکوبیم

و جدی جدی

دروغهایمان را باور کرده ایم

هه

ما قرن هاست که

مرگ زده!!! شده ایم...
از کتاب سمفونی بادها جلد2 : فرامرز فرحمهر

دختر گل فروش..

همين روزهاست كه از پا بيافتم!

عمر من

به بلندي موهاي تو

قد نمي دهد..

قصرهایمان

همه بادی بود

رویای آبی ام را

خزر خزرمی گریم

میان تنگ بلور