اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

كلمـــات هـــــم دگـــــر از نــــوشتــــن دردهـــايــــم عــــاجـــزنـــد

سينــــه ام را هـــــر آن مـــي درد

مــــن هستــــم و يکــــرنگــــي شکستــــــه ام

اينجــــا مـــن می مانم
بــــا آوازي کــــه هـــرگــــز نشنيـــــدي

يـــــه قـصه از تنــــــــ ـــــ ــــ ــ ـهايي

حسرتی با چــــنــــد کلمـــه پس و پیش

نـــم نـــم اشک هـاے مـن

مرزهای خيس ِ خيالم

نمی‌گریند دل ریشان، نمی‌چرخند درویشان

راهی تاریک

چرا افسرده است اين قلب پـرسوز

من
از سکوتِ تو

می ترسم

گـریــه........