اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دریای ویران ،



شن های تنها ،



هر شب مرا می ترسانند



فاصله هایی که می دوند

دور از چشم تو با پنجره ها می گریم

در تو


سد هایی ساخته می شود


براي روز مبادا!

دوباره دفتر و درد و غم و غروب و "افق"

دوباره شعر

این جا هوا سرد است

پرم میدهی

از پشت بام سقوط میکنم

زمین گرد است مهم نیست کجا پرت میشوم

اسمانت را از من نگیر

تكان نخوريد ! نكند از شانه هايم كسي سُر بخورد!

تو نیستی

بی تو هبچم....

کاش...

پنجره ای با گلدان شمعدانی

این همه خیابان

آفتاب وباران ازمن گذشته است ..

ازپا افتاده نشسته ام کنار غروب

خیره به قفسی که قناری اش را به درختها بخشیده ام !

هی لعنتی

پس

کجایی..؟!