اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بر روی ساحل که دست میکشی

آب می شود انگشتانت ....

جذب می شوی ....

می روی ....

می روی .....

می روی ....

تا پشت نگاه خیس تو ......... !

در ازدحام بي کسي
فرياد زنم خدايا
جانم بر لب آمد
از اينهمه ملامت
اما ................................
سکوت من دوباره
در ازدحام بي کسي
باشد حديث ديگري.
................................

دریا ...غروب...و من!


کاش می شد فریاد زد: هیسسسسسسسسسسسس!

عجیب خسته‌ایم ...

تو هم برای من "درس عــبرت" بــزرگـــی بودی وهستــی...

چقدر گريه مي‌چكد ز كوله بار چشم تو


و من چه پير مي‌شوم در انتظار چشم تو

گوشه ایی امید

گوشه ای پاییز

چقدر تنهایم ... دل بیچاره ام بس که سنگ صبورم


بوده خرد شده و انگشتانم بس که برایت نوشته خسته

شده است .

آییییییییی مردم

گرگ گوسفندهای مرا هم خورد

امروز دست هایت را میگیرند ..

قصه عادت که شدی همان دست ها را برای تکان میدهند..

بخدا در دل و جانم نيست

هيچ جز حسرت ديدارش

سوختم از غم و كي باشد

غم من مايه آزارش

ولی من هنوز در اولین سر مشق آن مانده ام!

نه ایراد از من است

و نه از قلم های بی گناه

تو را می نویسم

اما نمی بینی

لای هیچ سطری هم پنهان نمی شوی

حتی میان هیچ خشمی هم مچاله نمی شوی!

این کاغذ ها هستند

که تو را نمی پذیرند

مبادا نامت

عاشقشان کند!