اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه خوش گفت فردوسی پور در نود / که قرمز به آبی برنده شود

میازار اس اس که کیسه کش است / که دل دارد و بر همینش خوشست

چو شش تا بخوردست از روزگار / دگر آبیان را نماندست قرار

تو کز محنت دسته سه بی غمی / سرافراز و سرخی، بخندا همی

توانا بود هرکه قرمز بود / ز شیشتا دل شیر غران بود !

.

شب گریه های من....

سکوت ایستگاه


علیرضا....

علیرضا.....

غرق در تاریکی ام

بانوی خویشتن دار

یه خوابم نمی آیی؟

سکوت زندگی...

در دل کوچکم دنیای بزرگی بود

و انگار ................برایم دست نیافتنی

تو درآسمانی و من زمین