اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

و اما همین الان حافظ باز کردم ...


مزن بر دل ز نوک غمزه تیرم که پیش چشم بیمارت بمیرم

نصاب حسن در حد کمال ست زکاتم ده که مسکین و فقیرم

چو طفلان تا کی ای زاهد فریبی به سیب بوستان و شهد و شیرم

چنان پر شد فضای سینه از دوست که فکر خویش گم شد از ضمیرم

قدح پر کن که من در دولت عشق جوانبخت جهانم گرچه پیرم

قراری بسته ام با می فروشان که روز غم به جز ساغر نگیرم

مبادا جز حساب مطرب و می اگر نقشی کشد کلک دبیرم

درین غوغا که کس کس را نپرسد من از پیر مغان منت پذیرم

خوشا آن دم کز استغنای مستی فراغت باشد از شاه و وزیرم

من آن مرغم که هر شام و سحرگاه ز بام و عرش می آید صفیرم

چو حافظ گنج او در سینه دارم اگرچه مدعی بیند حقیرم

بعد از تو با هر کس ، هر چی میشد .... !

من صبورم اما . . .

بی دلیل از قفس کهنه ی شب می ترسم

یای صدفی

حالا

من

بدون حساب و کتاب

در این جهنم لعنتی چه می‌کنم؛

خدا می‌داند!

کاش لااقل این اشک‌های قندیل بسته

نقش آتش‌فشان‌های فداکار را بازی کنند!

دنیا حسود است و مغرور

اما تو سنگ صبوری

از هر چه نامش بدی هست

سلاااااااااااااااااااام صدفخوش اومدی

چه عکس جالبی