اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شاملو

خواب رفته‌اند

دست‌های من

خواب رفته‌اند

رگ‌های دستِ من



ناامیدی

خمیازه می‌کشد

در قلبِ من

در چشم‌های من



راه می‌روم

به جایی نمی‌رسم

راه می‌روم

می‌سوزم



نگران‌ام.

کسی که برای تو گُل نمی‌خَرَد

عاطفه ها....

فهمیدم که مرا کُشته‌اند.

کم‌کم دارم از دست می‌دهم. اعتماد به این‌که حرفی برای گفتن داری و فراتر از همه به این‌که اصلاً حرفی می‌توان گفت. ـ

مثلِ چتری که باد پشت‌ورویش می‌کند...

شهر مه آلود....

لحظه‌ای‌ست که آدمْ دیگر انسان‌ها را از دست می‌دهد. و آدم باید بداند چگونه این‌را بپذیرد. امّا این لحظه، لحظه‌ای سخت است.

زندگی رنج است...

احساس میکنم دیگه اون آدم موفق نیستم....

کوچه خالی‌ست فعلاً. صدایی هم اگر هست از کوچه‌ی پشتی‌ست

هول نشو!

من می ترسم به جای تو

که ازدرخت افتاده ،نفسم بالابیاید

مرزهای آبی احساس

من به کلاغان پابرهنه



دانه داده بودم



تاخانه مان را



نفرین نکنند



هنوز بوی نگاه گنجشک مرده می آید