اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هنوز نمیدانم

کهنه ای بودم که تازه ای رونقش را انداخت

یا تازه ای بودم که جای کهنه ای را پر نکرد!

فقط میدانم

چیز خاصی نبودم

هنوز

راست نکرده ام

کمر

برای دوباره شکستن!

لعنت به اینجا و
لعنت به امروزم
لعنت به مغز خر،
لعنت به دیروزم

تف به دنیای سگی

حس ترس از بعدِ گفتن،

سرنوشت درختان باغمان تبر است

من سكوتم، غرق جنجالم نكن

زین پس...زندگی مرا می نویسد

زندگی سکوتی است بی پایانــــــــــــــــ ؛فریادها بی صدایند

آخرین قطره زمستان را آفتاب بلعید.........

از نشانه های بهت و خیرگی

ای همپای بوی پونه لطیف ...


اگر تا نیستی ام راهی نیست ،


بگذار دستان مهربانی ات


آخرین یاس بوییده شده ام باشد .

نگاه کن به سنگها که چگونه بر من آرمیده اند و

خطوطی شکسته و زیبا در دلشان از من گفته اند...

گفته اند که کی آمدم و کی رفتم ...

گفته اند شعری ........

از مشیری...