اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

دل به هر کی دادم....

كه با هر جرعه بسيار انديشيدم ،

كه اين طعم را دوست دارم يا نه ؟!

و آنقدر گير كردم بين دوست داشتن يا نداشتن

كه انتظار تمام شدنش را نداشتم!

و تمام كه شد فهميدم باز هم قهوه مي خواهم !

حتي تلخ تلخ!!!!

كنار دريا مينشينم.گوش به نجواي آب ها مي سپارم.وجودم پر ميشود از

شوق.چه كسي مي تواند اينهمه زلالي را ببيند و بي تاب نشود.دريا به من

اموخته كه زندگي جز تپيدن و برخاستن نيست.رشته رودهايي كه به دريا

ميريزند و با ما ميگويند اگر گام برداري مقصد دور نيست.خوش به حال

صخره ها كه ريشه هايشان از دريا آب ميخورند.دريا تحفه اش را از كسي

دريغ نميكند.ماهيگيران به شوق او بارو مي زنند و ملوانان چشم به بخشش

اسماني او دوخته اند.همه حالات دريا ديدني است.حتي وقتي كه بيشاني

اش چين بر ميدارد و لب هايش از شيريني كف مي كند!.آشوب دريا يعني

سلام يعني آشتي و مهرباني.يعني نثار همه پاكي ها و زلالي ها به دل

هايي كه از اهالي باران اند. دريا يعني زندگي جريان دارد...........