اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مرگ هم عرصه بایسته ای از زندگی است

کـاش شـــایسته این خاکسپـــاری باشـــــم

چه کس دل سوزاند

هیچ رهگذری برای سرخوشی ما

سری بر نگرداند

هیچ دستی

با پرده ها نرقصید

و اندام نحیف من را خورشید

در زیر وانت داغ آبی که میرفت

له کرد

اهل معامله نبود!!!!

بوسه ها را پس فرستاد.!!

و خط کشید بر تمام دلدادگیم

نگاهش!!

چشمانم کودتا کرده اند

چشم در چشم دریا
نشسته ام
انگار فکر مرا خواند
زار زار برساحل گریست

که بود فریاد زد

"بیا عشق من"

تاریک است من جایی را نمی بینم

هنگام بارش باران

در زیر یک چتر

و چند پرنده مهاجر در آسمان.

روزی اگر گل

مغرور زیباییش شد

چشمانم قهر خواهد کرد

بدون تو ـ

چشمهای هیچ کس قهوه ای نیست