اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حیاط خانه ما

در انتظار بارش یک ابر ناشناس

خمیازه می کشد

و حوض خانه ی ما خالی ست

آخرین جرعه را مینوشم

در سکوت تلخ ثانیه ها

خاطرات ترك خورده ات را چال ميكن

آقا ما رو که امشب گرفت... دیگه بسه

گل ها

سمت باد می بویند

از کدوما

خسته ام

خسته از رفتن ها

خسته از

مچاله کردن دلم

در واژه های جوهری

کاش !...

یوسفی بود

نه کنعانی

بر آمده از چاهی

به عزیزی می رسید

تعبیر می کرد

پریشانی خواب و رویا یمان را

تا...

هفت سالمان

نپیچد در هفتاد!..