اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نبض شعرهایم

در رگهای دریایی ست

که آسمان را ، در آغوش کشیده

و من

با تن پوش آبی

در انتظار یک تپش

که به بندر رساند

این کشتی شکسته را .

این پست تکراریه

هنوز هم گیجم ،



حجم حضور ناگهانت آنقدر عظیم بود



که مرا به بودنم امیدوار کرده ،



به دست باد سپرده ام ،



آن بغضهای بی ثمر و



آن تلخی ناگوار ثانیه ها را



در امتداد باور بودنت !



لمس گرم صدایت ،



چه شرمگین ساخته این حد و مرز جغرافیای جهان را !

بوی نان تازه می آید ،



بوی گرمای مطبوع خانه ،



بوی شادیهای کوچک کودکانه .



این سوی من



تکیه بر سرمای تنهایی



خسته از روزمرگیها

در قاب خالی پنجره

به تماشای عبور ،

عبور جمعیتی شتابان در گذر

بی هیچ ترانه و

زیر باران با چتر .

بوسه یعنی عشقه من , با من بمان . . .

سامی خود خودشه واقعا نه نه این پیری جونمونه

@♪★☂sadaf_daryayi☂★♪