اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من از چترها و قفس ها می ترسم…

جهان ، غرق در خوابی شیرین ست



و من غرق در رویای شیرین سرانگشتان تو ...

از تو روشن ....

دردها


درمانش تویی...

دوستت دارم



اغراق شاعرانه ای ست



اما نه تا این حد که من



دوستت دارم

ایران من...

شــاه رویـاهـای مـن،



بـا رخ د یــدار تـو،



چــه ســــاده



کـیــش مـی شــود.