اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آغازلبخندی شد،

نستوه بنام مرا
در برابر خودت
كه منقوش بر قلب من است ،
عشق تو

اين پنهان و پيدا شدن ،
گردی بر اين نقش نمینشاند

آخر...
آخر...
آخر...

می لرزم در خودم
مانند بيد پريشان گيسو
كه من از آخر در هراسم خوب من!

بی زخمۀ دستانت

به سازی شکسته می مانم

با هزاران هزار ترانۀ زخمی

در سکوت لب هایم !

توان رفتن از ما می گریزد....

می شنوی؟؟؟دیگر صدای نفسم نمی آید...