اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

وقتی که آفتاب...

از شانه های تو سر می خورد

و کولیان مست

در سرم فریاد می کشند

اسفند

را دود کردم

نمی آیی؟...

به آتش می کشم

فروردین را

نمیدانی؟...

اقبال
قالم گذاشت؛
قلم، دلم
- را -
نیش زد!

دردهایت را کنار دردهایم

دود کن

چونان

سیگار پشت سیگارت.

گاهی

ترس برم می دارد

از این گرمای مطبوع!

وقتی

آبی خورشید

میان حجم پنجره دست می برد

انگار

شانه هایم را هستی

سبزه می کارد

زیر درخت سیب

بمان !
در میان دفتری
که زیر قدمهای احساست
کز می کند
وبا خمیازه های مکرر
جمله های ناتمامش را
تمام می کند