اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من هستم و

سکوتی بی غزل.....

چشمانم را میبندم
درد میکنند
در ذهنم
ماه را
نگاه میکنم
شب را حس میکنم
و سکوت را
و فکر میکنم
چه میخواهی؟؟؟
به یاد آور
چه میخواهی؟

که کسی نتونه بی رنگ بودن احساسام و بهم گوشزد کنه.
که کسی ازم توقع روشن بودن و نداشته باشه.
میخوام راحت باشم!
نمیخوام نگران افکار دیگران باشم.
نور چشمم و اذیت میکنه.

دارن سیاه سیاه میشن.
میترسم نتونم جداشون کنم.
نتونم احساسشون کنم. دوستشون داشته باشم.
یه جوریم که تاحالا نبودم!!!
حالم اصلا خوب نیست.

بیشتر که گشتیم ..... فهمیدیم که اصلا خواب نداشت!

کی اشکاتو پاک میکنه شبا که غصه داری؟

*مدرسان شریف*

دست رو موهات کی میکشه وقتی منو نداری؟

*مدرسان شریف*

شونه ی کی مرحم هق هقت میشه دوباره؟

*مدرسان شریف*


کی بامیه و زولبیای منو خورد؟
.
.
.
.
.
مدرسان شریف

اینک:

وقت عبور عطر تن توست

بیش از این آسمان.......

دریـــــا..... و شـــــب....

آرام آرام دلم را به میانی از این وسعت بیکران می رسانم....

من می مانم و موج های مسافربه ساحل.... و دمی از حرف هایی که آرامش دریا را

در این ستاره باران آسمان نیاز شده است....

پاییز در راه است؛

و خزان نیز...
خش خش برگها زیر پای عابران، قصه ی کهنه ی کتابهاست!
پاییز فصل همیشه ی سکوت است
و قلب من
جولانگاه دیرینه ی یک سکوت ابدی....

براي تو كه هنوز در باور عشق وايمان وكلمه در ترديد وابهام ركعت هاي مهرباني را به سجاده نشسته ايي...

خفه میکند این بغض مرا آخر...

باز مي گزارم پنجره ها را
براي قاصدک ها....

تو که میخواستی بری چرا سوزوندی و رفتی ؟؟؟