اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

مهربانی را هدیه دهیم

در زمین زندگانی
آسمان را می‌شود پاشید
می‌شود از چشم‌هایش ...

چشم‌ها را می‌شود آموخت
می‌شود برخاست
می‌شود از چارچوب کوچک یک میز بیرون رفت
می‌شود دل را فراهم کرد
می‌شود روشن‌تر از اینجا و اکنون شد

ندانسته آلوده شدم، نشناخته وابسته شدم، و نخواسته رانده شدم

شکست !
صدای شکستنش را نشنیدی ...

با بودن تو نفس میکشم.

باز برمیگردم به تنهای ام