اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه عشقی در وجودم تمنا می کند! می افروزد

من اینجا...............................
دلم...............

اصلا قبول !

رنگ من سیاه .

با 7 خط ِ رنگین کمان ِ تو،

باید چه کرد؟

هیچ در یادم نیست...

تمام دل خوشیم هم...

دلی که پر ، خونه

چه روزهایی که ساده شب شدند چه شبهایی که بی بهانه صبح

و عمر میگذرد در لابلای بیخیالی ما

چه ؟؟؟ نمیگذرد....؟؟!!

شاعری باید کرد ،ته زبان "حرفی" هست

فقط به خاطر خود من...

او عاشق من است...

لعنت به هر دو...


که عمری بازی ام دادند...

به قول دوستی من در کوچه های خوشبختی گم شده ام

چیزی ندارم ,هیچ, جز دلی کوچک

که پرنده را تنها دارایی گرانبهاست

پرنده بی تاب باران است,

بگذار پرنده در سوگ ابر سفید بنشیند.