اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

در رقص آ تشم به هوای شکفتنش...

تابش خورشید
بارش باران
حتا برف قله های پیش رویت
برای تو فرقی نمی کند
بخواب تا تنت به باد به باران
به برف قله های پیش رو بپیوندد

آرام می نویسم با خون خود ، خدا را ...

مهربانم مرا ببخش، در آرامگاه احساسم کسی نیست، به استقبالت بیاید و خوشامدت گوید

اون دوتا مست چشات ...

خیلی سال نگذشته

من اما

قرنها پیر شده ام...

دل مرا عجیب به هم می زند
سرم عجیب تر پیچ می خورد

دانه های دلم...





بیقرار...



چه آرام میبارند بر این صفحه ی سفید وپاک...



و در اینجا در این پایین...



نقطه ای در وسط صفحه منتطر بارش آرامش این دانه هاست...