اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

حالا که پلک عاشقانه های ما نمی پره ...

وقتی که من امروز میمیرم...

و فردا باز هم زنده ام...

تنها مدارا می کنیم دنیا عجب جایی شده...

شاید باران
از بوسه های تو بر لب من می گوید که
شب بوی باغچه این چنین عطشناک ,
غنچه های خود را به هرسو می پراکند ,
برای ربودن حسی از بوسه های یاسی رنگ تو!
ببین دنیا را
غرق قصه ماست هنوز!
و من با لالایی باران عشق توست
که هر شب
بر پنجره بی مرز رویا می بارم.

مشترک مورد نظر در حال مکالمه می باشد ....

گاهي لازمه ...

ممنون ندا همچنین

اصن یه وضیعه نمیزارن ادم استراحت کنه خوووو!!!!!!!

از تلخی روزگار می گویم و به دست باران می سپارم...









از سختی ها از نامردی ها...









از بخت بد و اقبال شوم...









همه را به دست باران می سپارم...









باران نیز می شوید و پاک می کند...









باران زندگی دوباره را به یادم می آورد...









توان راه رفتن به من می دهد...









در این جاده باریک من و باران تنهای تنها هستیم...









هر قدر می بارد من سبک و سبک تر می شوم...









اما می ترسم از رنگین کمان هفت رنگ پس از باران...