چقدر حقیر بودند

حجم آرزوهای بزرگم ...

چرا مرا نمی دیدی

وقتی کنارت بودم ؟

خسته و سنگین ....

ببین به چه روزی افتاده ام

برای مشتی سوگند کاغذی !

نه

دیگر قسم نخواهم شد

بیا



فرصت کوتاهست



در آخرین شامگاه پلک هایم



حوصله چشمهایت



مرا به تبار سپیده می برد

تا عشق ملامت نشود ...

نزدیکم نیا !

بوی نا می دهم

این روزها

کپک زده ام به زندگی