اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پر بود از چشم های تو...

چشم های تو...

...

و باز هم چشم های تو!

نمی‌دانم

که چرا انسان،

تا این حد،

با خوبی بیگانه است.

و همین درد مرا سخت می‌آزارد!

دشت‌هایی چه فراخ!
کوه‌هایی چه بلند

به همین سادگی ...

کسی این روزها

دنبال رد پای سوزن پرگار بر صفحه نمی گردد

احسنتــ