اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بال هایم شکسته.....

پرواز کن...

عشق برخاست که شاعرتر از آنم بکند



که همان لحظه دیدار تو شاید شده ام



شعر و عشق

این سو و آن سوی صراط اند که من



چشم را بسته و از واهمه اش رد شده ام



مدعی نیستم اما :

هنری بهتر از این ؟

من مسافرم ای بادهای همواره!



مرا به وسعت تشکیل برگها ببرید.



مرا به کودکی شور آبها برسانید.



و کفش های مرا تا تکامل تن انگور



پر از تحرک زیبایی خضوع کنید.

گفتم :زنده ام! نمی بینی؟؟؟



گفت: می بینم



اما



فهم غافلت از زنده بودن



خنده دار است!!!

تو خودت نمیدانی



که دهانت چقدر



بوی سیب می دهد

نشسته است هنوز



برف سکوت تو



بر شانه ی دلم.



این شعرهای



دست و پا شکسته را



نمی بینی ؟؟!!