اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

باز می کنم پنجره را




به روی نیمه شب ،



خبری نیست



نه از تو



نه از باد نو بهار!

دوستت دارم



اغراق شاعرانه ای ست



اما نه تا این حد که من



دوستت دارم

ایران من...

در ساحل سکوت می ایستم




باران خاطره می بارد



و من خیس می شوم...