اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

چه بیرحم است روزگار...

من در این آینه‌ی غیب‌نما می‌نگرم.

خود از طالع فرخنده نشانی داده است:

"رهرو منزل عشقیم و ز سر حدِّ عدم

تا به اقلیم و جود این هم راه آمده‌ایم"

ای کاش آشنائی ها نبود

از شیشه باش...

می گــذرم



و دســـت تکـان مـی دهــم


بـرای اتــفــاق های خـوبـی کـه



نیفتـاِده از مــن گــذشـتنــد...