اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

سرزمینم دریاست

در دل موجها فرو غلطیده

آخرین جرعه را مینوشم

در سکوت تلخ ثانیه ها

خاطرات ترك خورده ات را چال ميكن

به ژرفای حرف هایی که لبخندی را منتظر بود

ذره ها گرایش مطلق یک امرند



و پذیرش ناچار جسمی



که خدایی از آنسوی واقعیت نهادشان گذاشته.



ما اصالت واقعیتی تلخیم و



نژادمان تنها بهانه ی این خون آلوده تاریخ



زیستگاه تمامی مردگان



و زنده گان



در پس هم.



حرفی نیست

تمام ذرات این ثانیه های گنگ



به لطف صادقانه ترین زمزمه ی باغبان



با خشکیده ای اینچنین



در گوش گذرای ابر پیچید.



و فرسنگها دورتر از این مرگزار سبز



تراویدنی آغاز شد از تکه های سوگوار برگ