اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ديگر بازی بس است...
نمی توانم پيدايت کنم!
پشت تمام فاصله ها را گشتم،
تو نبودی!
من باختم، مثل همیشه
باز هم تو بردی
خودت را نشان بده،
بیا بیرون!
اینبار من قایم می شوم...

باید براى جنگ

از لوله تفنگ بخوانم

با واژه فشنگ

بدرود مهربانان....

زندگي
در نفس پنجره ها
مي ميرد
وقتي كه ؛
تو نگاهم نكني !

بیا بنگر، چه غمگین و غریبانه
در این ایوان سرپوشیده، وین تالاب مالامال

دلی خوش کرده‌ام با این پرستوها و ماهی‌ها
و این نیلوفر آبی و این تالاب مهتابی

مرموز است و خائن. می دانم، من هم فرزند نجیب همین هنرستانم،

من با تو همدردم

مثل عاشقانه خواستن اما چشم بستن

من هم مثل تو شاكي ام

از دنيا ، از سرنوشت

من و شب هستيم

غم هم پيش ماست

مي نويسم گاه زيبا گاه زشت

مانده ام در لابلاي سر نوشت

روز از گنجايش غم خالي است