اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

آتش عشق در چشمانم غوطه می زند

ولی تو هرگز نخواهی دید

و من با این همه اندوه از کنارت خواهم گذشت

و باز تو درک نخواهی کرد

قطاری که تو را بُرد و خودش را به کوه زد خراب نبود؛ عاشق بود!

نمی شود که تو باشی
من عاشق تو نباشم
نمی شود که تو باشی
درست همین طور که هستی
و من، هزار بار خوبتر از این باشم
و باز، هزار بار، عاشق تو نباشم.

نمی شود، می دانم
نمی شود که بهار از تو سبزتر باشد...

تنهايي من



زماني ولادت يافت



که انسانها ،



لغزشهاي حاصل از



پرگويي مرا ستودند



و



فضايل خاموشي ام





را ناچيز شمردند.

مرئی بودنم رو کی دید و فهمید

که نامرئی بودنم را بو بکشه ..

آه

هیچ وقت تا به این اندازه رنج بودن رو

ذهن همیشه مشوشم لمس نکرده بود

رنج بی خوابیهای شبانه

رنج کابوس و بیدار شدنهای نابهنگام سحرگاهی

رنج فرار کردن از مهربانی

رنج ساده دلی

رنج روان بودن و جاری شدن

رنج هست بودن ها

رنج نه نگفتن ها

رنج ادامه دادن ها

رنج بی کسی

رنج بی کسی های درون تنهایی

رنج

رنج

رنج

در حسرت هست پشت من پاک شکست !

نفس بکش
عمیق تر
یک
دو
سه
چهار
پنج
..
...
....
نفس بکش
یادت نره تو هر دمی که میکشی

یک ماهی میمیرد

بارانی شدم ....

خدایا خـاک تشنه است..بر زندگی...