اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

داداشی

شانه ی راه بریده است


این را همیشه تابلو ها به من می گفت

اما در جاده ی چشم های تو

هیچ تابلو یی خبر نداشت

وقتی که تنهاییش خط خورد

سپید مچاله ام کرد

و من شدم

تازه داماد آبهای رهگذر

حالا كه تو پادشاهي و من

سرباز!!!

بر شیشه ی احساس کمی...ها....بگذار