چقدربایدبگذرد....
تامن درمرورخاطراتم....
وقتی ازکنارتوردمیشوم...
تنم نلرزد...
بغضم نگیرد....
ممنون سکوت زندگی

کنعان به خواب رفتم و در مصر دیدمت

از کاروان برده فروشان خریدمت



شب های بی شمار از این دست در دمشق

منجر شدی به خوابم و هر شب پریدمت



از دهلی گناه بتت تا عراق شرم

بر گونه های قرمز جیحون چکیدمت



یونان که حمله کرد به چشمان میشی ات

بر اسب زاگرس به سپاهان دویدمت



وقتی برید موی تو را خنجر عرب

در تار و پود قالی کاشان کشیدمت



قوم مغول که میل به چشمان گل کشید

در شیون تغزل حافظ خزیدمت



باد افاغنه که شبی ریشه ی تو کند

همچون گیاه مهر به دندان جویدمت



بانوی روز مادر و شب روسپی، وطن

در پرچمی سه رنگ، به آتش کشیدمت