اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

او که رفت،


کمرم خم شده بود

نمیخواهم، برو!

نقشی به جا مانده از تو بر خاطرات کودکیم بهتر از سنگینی هر لحظه ی بزرگیت بر زندگیم است.

آن روزها جوان بودیم و خام. حالا هم اگر تو نپخته ای، من نمی توانم بسوزم...

اگر فرصتی دست میداد دستهایت را در دستهایم میگرفتم و دل به چشمانت می دوختم تا بدانی که تمام داشته هایم پوچ شده است.

درختی‌ ‌دیده ام

با فانوسی‌ سبز در دست،

و ‌بشارتی، برای‌ ‌قلبهای خسته و‌سردمان