اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

صفحه ی کاغذ
پر از تاول سال های بی لغت

مورچه ها
نقطه به دهان ...

دستانم می لغزد بر
خاموشی شهر

شعله ور می شود
دهانم از فریاد ...

پلك هايم
فرش مي بافند

ما

خانواده ي

ساده ي ديگري هستيم

توی دستت بلیط یک نفره

سر ِ جایت نشسته ای

هستی

سفرت را خلاصه /تر کرده -

- گریه های زنِ بغل دستی

فرقي نمي‌كند غم من قالبش چه است، شعري هميشه‌ام كه رديفش به نام توست

يك بوسه، يك نگاه، كمي وقت گم شدن... اما تو نيستي... به خيالي دلم خوش است

تو آفتابی ترین روز منی

ومی توانی در یک چشم به هم زدن

روزگار مرا سیاه کنی

در انتظار لحظه ها