اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شعرهایم جذامیَ ند

نه لب هایم !
نگران بوسه هایت نباش...

گل های کاغذی

بهار را از کجا می شناسند؟

بمان !
در میان دفتری
که زیر قدمهای احساست
کز می کند
وبا خمیازه های مکرر
جمله های ناتمامش را
تمام می کند

ومن در شمالی ترین سرزمین نگاهت

به خود می پیچم

تا قداست عشق را،معنا کنم

شاید منحنی قدمهای ساعت را

در پچ پچ بی وزن کلامت ،رسم کنم

وتماشایی شوم،در ثانیه گرد ِ عقربه های مشهوری،

که هر روز از فرط خستگی جان می بازند

آینه حاضر نیست

چشمان خود سرم را ، هم صحبت خود سازد

می دانم ،می دانی ، اخمهای من

با خنده های پنجره نسبت دارد

وساکت ترین جمله ها

در لا به لای دفترم

به فریاد می آیند.

تو که شاعر شده ای !!





وبرای من واین فاصله ها ، واسطه ای





مثنوی یا غزلی می سازی







شده اندازه ی این خسته ،گهی





دم از این رو زپلاسیده وخونین بزنی





دم از این قحطیِ آدم بزنی





دم از این نثر قدیمی بزنی ؟؟

چشمها پیدایند پشت این پنجره ی تنهایی

هر پیاده به خودش می گوید :

این چراغ قرمز،چقَدَر خنده ی تلخی دارد

شیکَمـــ ــو

علیرضا با اجازَت ...

شبت بخیر

سلاااااااااااام علیرضاااااا

شرمنده بخدا .. نبودم وگرنه سلام از بنده بود ....