اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نیستی و در من

کسی مرده،

بوی کافور می دهم.

این بازی کودکانه نیست...

می روی

رفتن تو

شبیه افتادن برگهای سپیدار

به کشتنم می دهد

برف باریده

و خورشید

دست خودش نیست

دنیا را خیس می کند...

بی رحم اند

و همه چیز را به آتش می کشند.

امشب کشته می شوم

و پلیس

به قفل ها خیره خواهد ماند ...

نکند مرده ام ونمی دانم....

نکند، تو آمده باشی!

پروانه ای

روی دستم نشسته است.



می ترسم

از من بنوشد