اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

ببخشید

مغزم را موریانه خورده است

و یادم نمی آید

قابیل چرا برادرش را کشت؟!

و حضرت کلاغ چرا همیشه عزادار است؟!

من حتا فراموش کرده ام آن بانوی توی آینه را قبلن کجا دیده ام!!!

دنیا پر از خیابان است

من راه خانه ام را گم می کنم

و هر روز از یک کوچه سر در می آورم

لطف کنید برایم یاداشت بگذارید

من باید هر روز

برای کسی که نیست صبحانه بگذارم

بعد حیاط را جارو کنم و

بروم توی خیابان آنقدر بدوم که

دنیا سرگیجه بگیرد

ترافیک از رو برود

خیابان ها را باز کنند

بگذارند کسی که باید

بیاید

بنشیند پشت میز

صبحانه اش را بخورد

آهسته از کنار من عبور کنید

من روی طناب حادثه ایستاده ام

و دستی مدام

تمامی آشوب های جهان را

در من می ریزد

واژه

حرف

صدا

من در دلتای کلام می مانم

و لحظه ها می روند

تا در مرداب سکوت

برای همیشه بگندد

فرصت نیست

باید به تولد شعری فکر کرد

باید به تولد شعری...

بی چتر نمی شود زیر سایه ی این شعر ایستاد

سقفش چکه می کند

که دیشب

شاعرش بی امان

خودش را بارید تا صبح

شاعر دفترش نم بر داشته

چشمش

دهانش

روحش

و به این فکر می کند

که باید رویاهای خیسش را

زیر آفتاب آسمانی دیگر

پهن کند

جهان پر از نام است

اما

نه نامی متعلق به من است

نه من متعلق به هیچ نامی

ولی شما می توانید

مرا درخت صدا کنید

من از شباهت نام ها می ترسم

مشکل عکس هم حل شد

در تاریکی می توان زندگی کرد در سکوت نه

ترنم ذهن تو تنها یاور روح پیچکی من است
دریغش نکن...