اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

یک قطره رنگ

یک سیب برهنه

حال تکلیف من چیست ؟

چقدر دوست دارم آنقدر ببارد

تا خون توی رگ هایمان را بشوید

تا تمام گلوله ها

دست خالی برگردند

بدون قطره ای سرخی.

باران . باران . باران

گلخندی بزن بر من

تبعید می شوم به خودم

به فکر ممتد به خودم که تویی

گر می گیرم

در وطن تبعیدی ام

سرخ می شوم از شرم دیدارت

اسفند را بر خودم می ریزم

دور تو می چرخم

مبادا چشمت زند روزگار

این روزها

آب بالاتر آمده

و نمی دانم باد از کدام سمت می وزد

که هرچه می گردم

خانه تان را نمی یابم !

ببین چگونه در من حلول کرده ای

که چند پرستوی کوچک

در گلویم لانه کرده اند