اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

نقاشی میکند

زمینِ سبزِ مطهر را

برای حضور سبز بهار

فاصله ها

دره ایست

پر از پژواکِ واژه های معلق

در حجم سکوتی سرد

و فریادِ بغضِ شکستۀ

ناقوس های ِهراس و درد

در تعفن تناسخ حسرت،

که پیله های تنهایی را

در دامِ عنکبوتی ِ

عقربه های طوفان زدۀ

سرنوشت نا نوشته ام،

باسارت نشسته...

من ، امشب

پرم از پیاله های خالی زمان

و تکیه داده ام

به چشم های مچاله ی گمان

مرسی

هر چه خانه تکانی می کنم بوی تو از دفتـرِ شعرم نمی رود

مرسی گل باغچه دلم