اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

شکایت می کنم از خود ازاین دریای طوفانی

هوابی تونفس گیراست ومن تنهای تنهایم

بیا بنگر دمی اینجا بدین دریای تنهایی

چه کنم این دل تنگم زخمیست...

قسم برآبی دریا که طوفانیست ...دلم....

ببین نگاهِ دلم را،که صورتش زرد است

غزل غزل نتوان گفت،حرف این دل را

دلی که پرزتمناست،او که شب گرد است

دلم برای سفر،شوقِ همسفر دارد

حس می کنم که کارِمن وروزگارِعشق...زار است....

یخ بسته قلب من،به شبی، وا نمی شوم

چه عقوبت سختی....!!!!!

انگار انسان بودن اشد مجازات است!

اما نمیدانم به کدامین گناه ؟

و شاید به گناه کرده خاک,

اسیر بند انسانیتیم!!!!

شاید...

نمیدانم !!!!!!!