اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هرگز نفهمیدم فراموش کردن درد داشت یا فراموش شدن... به هر حال دارم فراموش میکنم فراموش شدنم را...

دستـــ که دراز میکنمـــ

پشتـــ ابرها پنهانـــ میشوی..

و منـــ ساعتـــ ها

بچگانه

با رویاهای خودمـــ شکل تورا ترسیمـــ میکنمــ

بارانی میزند

قطره های محبتتـــ

بوسه بارانمـــ میکند....

این روزها...غرق در کاغذ های سفید و مداد های مشکیمـــ

ودستانمـــ

چهره هایی را که هیچــ آشنا نیستـــ را

سایه میزند.

آنقدر خشک که ذهنم هضمشان نمیکند فقط میخواهم پرتشان کنم بیرون.

هی شکل می گیرند. هی کلمه می شوند و می آیند نوک زبانم.

بعد وقتی میخواهم بیانشان کنم

می ماسند. پودر می شوند. محو می شوند..

قلم سر جایش باقی می ماند. بی اینکه چیزی نوشته باشد.

و من هی با خودم کلنجار می روم.

بی فایده است.

قلم ثابت است. کاغذ سفید است.

باز هم من می مانم و واژه هایی که به لب نرسیده می میرند.

دلم می خواهد در این ازدحامی که انگار تمام هم نمی شود

بیاستم یک گوشه ی خیال

تو حرف بزن

من می خندم

تو بشمار

من تکرار می کنم

بی خیال نگاه های چپ چپ آدم هایی که می گذرند

بیا تا انتهای خیابان بدویم.

مترسک پرنده هارا تارانده

و از عهده وظیفه اش به خوبی برآمده است !