اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرستوها که رفتند

کلاغی سیاه جانشین آنهاشد

تا بشارت دهنده سحر باشد

در شبی که تمام نمیشد شبهایش .

صدای شغالان را می شنیدم دیشب

داشتند صدای شوم کلاغ را

با صدای زوزه هایشان می بریدند .

گوش هایم را گرفته بودم

طاقت شنیدن اذان را نداشتم !

در دمای شلیک گلوله های سربی

به سوی تو !

ما هرچه را که باید

از دست داده باشیم، از دست داده ایم

ما بی چراغ به راه افتادیم

و ماه ، ماه ، ماده ی مهربان

همیشه در آنجا بود



فروغ مهربان ..

طوفان دریا

نجاتم داد

از دست ناجی غریق !

ساحل در نگاهم پیداست

زیر تلاطم شن ها ...

باریکه راه سختی ست

دل ما

برای عبور دیگران

وقتی تنگ میشود برای هم !

تلاطم آسمان را باد به گوشم می گفت ! یخ زدم از ناله ی او !

نا آرامی جان من !

برگرد ...

و دوباره

هزاران مشکل من را بیاور .

ایستاده ام

استوار

کنار درگاه !

میدانم

لحظه ای

می گذری

از این راه ...

گل گاوزبان !

که چیده ام برایت

در نیمه شبی مهتاب .



به رنگ ارغوان است سحر

بیا بنوش آرام !

میدانم که میخوانی من را ...