اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

پرواز را دوست دارم

اما از پریدن با بالهای شکسته می ترسم...

امشب پلنگ چشم تو و ماه شرم من

تا اوج قله های کهنسال و پر شکن-

سر می کشند و پرده ی مهتاب می درد

آوازهای وحشی مردی دهن دهن...



هزار و یک بار چرخیدم و باز

ناخوانده باز گشتم

از آواز و اندوه سفره ها.

و پرت شدم

میان سفره ای که هنوز

عاشقم از تو...

می آیی؛

میسازی

میروی؛

میسوزم