اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

من مروارید های باران را
که از سرزمین های بی باران آمده است
به تو هدیه می کنم
من سرزمینی می سازم
که پادشاه آن عشق خواهد بود
قانون آن عشق خواهد بود
و ملکه ی آن تو خواهی بود
ترکم نکن
ترکم نکن
ترکم نکن

ادامه می دهم

در خیالم

چه امروز و دیروز

که هیچ کس در این خانه نبود جز من،

چه فردا

که همه می ‎آیند؛

فرقی نمی‏کند

تو که نباشی،

من تنها هستم.

چشم ها بخار می گیرد زیر بارش سرد خاطرات...

تشویش

تمامِ نسیم سهم شبنم شد ...

یک بام و هیچ هوا
پریشان نشسته ست لبه ی بام


دست های بی قرارم

خراب شود آن دیوار...ویرانه دلم...ای کاش