اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

بی دریغ ببار...رفیق...

نجواهای ِ مرغی که یک پا نداشت

کولیان
به فرمان ِ ستارگان طی ِ طریق می‌کنند
و مادران
روزشان را به طنین زنگ ِ مدرسه‌ها تقسیم

تو
تنها عاشق‌ این حوالی هستی

کولی‌تر از دسته‌ی ِ قوها
در باران می‌روی و درد ِ سر شمارش ستارگان را برای ِ من
یادگار می‌گذاری.

به پهنای ِ آینه، مبهوت

به قدر تمام صدف‌ها، خالی

من که تاب ندارم

آسمان امشب به جای من

باران

آینه‌های شهر

ما دو تن را در یک قاب ندیده‌اند

آینه‌های خیال چرا

رفتنت

نهایت ِ پاییز است



نفس‌های من حالا

جوجه‌های سرگردان

در این ایستگاه

هر که و هر چه تاخیر کند

تو نیامده‌ای

خواهش مدام ِ بید برهنه

باد را نه آرام

که حریص می‌کند به وزیدن

باور نمی‌کنی!

چیزهایی که نه تو می‌بینی نه دیگران




تپش قلب

در یک روز سرد

ساعت‌ها

برنامه‌ای برای ایستادن ندارند

تقویم‌ها

تصمیمی برای ورق نخوردن



این منم که ایستاده‌ام

این تویی که رفته‌ای

وقتی درد می‌آید

وقتی که می‌گیرد

وقتی‌ که سرخ می‌شوم



در درک ِ وجودی ِ لحظه‌ی "آی"

تو می‌رسی

دستگیر و صبور