اکنون که مرگ ساعت خود را کوک می کند

و نام تو را می پرسد

بیا در گوش ات بگویم

همین زندگی نیز زیبا بود .

هم صدا با برگ
این پاییز


هم آوازِ باد

فرو خواهم ریخت

به هم میخوریم من و تمام پنجره ها

ما که هیچ....

ناگهان...

این همه ستاره روی پشت بام


تو را کم دارند

میان آغوشم

مسافر...

گوش کن ،کسی رویاهایش را زیر پوست این شبهای سیاه ، به قصه نشسته ..

داستان گیسوان ِ توست

این فرصت را دارم

رشته‌ای از شاخ‌های قاصدک را بگیرم

نهایت کوچه را

در ادامه‌ات بدوم.

از کدام راه رفته‌ای

که دری بسته نمی‌شود؟